Tomasz Różycki jest jednym z najwybitniejszych poetów swojego pokolenia. Jego wiersze – doceniane zarówno w Polsce, jak i na świecie, mówią rzeczy przejmujące i ważne, dotykają realnego świata, opatrują jego rany. Są świadectwem siły słów właściwie użytych. Pokazują, że polszczyzna może stać się
Bestiarium to pierwsza powieść Tomasza Różyckiego - oniryczna, surrealistyczna i zabawna. Główny bohater budzi się w środku nocy w obcym mieszkaniu i wyrusza w podróż do własnego domu. Nieoczekiwanie trafia do tajemniczej kamienicy, w której spotyka członków swojej fantasmagorycznej rodziny.
Kunsztowna poezja łącząca klasycyzującą formę ze współczesną treścią. "Świat i Antyświat" jest dziennikiem podróży ujętym w formę pieśni. Chodzi przede wszystkim o podróż wewnętrzną, w głąb siebie. Triest, Lizbona, adriatyk to preteksty. Mit kultury śródziemnomorskiej staje się antymitem."
Tom wierszy Tomasz Różyckiego wydany w 2006 roku, był nominowany do Literackiej Nagrody Nike w roku 2007 i znalazł się w finałowej siódemce tej nagrody.
Najnowszy zbiór wierszy autora "12 stacji". Kunsztowna, jak zwykle, koncepcja całego zbioru - 88 "ósemek" - wierszy składających się z dwóch strof ośmiowersowych.
Twórczość Tomasza Różyckiego, poety z roczników siedemdziesiątych, nie jest kojarzona z młodą poezją. Jej wyraźna kontynuacyjność każe myśleć o Różyckim jako spadkobiercy gigantów modernizmu, który dzieli poetyckie doświadczenie ze swoimi poprzednikami, a nie z rówieśnikami. Poezja ta jest w sposób
Tomasz Różycki, urodzony w roku 1970 i zamieszkały w Opolu, jest poetą i tłumaczem. Wydał tomy wierszy Poemat Dwanaście stacji to szalona, pełna humoru i nostalgii oraz językowych fajerwerków podróż w przeszłość. Różycki w czuło-prześmiewczy sposób afirmuje barwne tradycje i codzienność Śląska -
Tom "Wiersze" gromadzi utwory z poprzednich czterech książek poety: "Vaterland", "Anima", "Chata umaita" oraz "Świat i Antyświat".
Zaglądam do knajp, księgarń, sklepów, na bazary, do świątyń i siadam na wszystkich ławkach. [...] Jestem potwornie ciekawy, każde nowe miejsce wzbudza we mnie niepowstrzymaną chęć przemierzania go — wydaje mi się, że w ten sposób poczuję choć przez moment ducha, to coś, o czym Rzymianie mówili, że
